2024, wat een jaar! Het besloeg zowaar twaalf hele maanden… In die tijdspanne brachten sommige artiesten een plaat uit en andere niet. En de eerstgenoemden hebben geluk, want zij komen in aanmerking voor een plekje op de lijst met mijn favoriete albums van het afgelopen kalenderjaar! Jullie herinneren je vast nog hoe ik vorig jaar worstelde om deze lijst te beperken tot tien vermeldingen? Welnu, dat is mij dit jaar gelukkig bespaard gebleven. Dit jaar zijn het namelijk twintig albums geworden. Voordat ik de lijst onthul, zal ik eerst enkele woorden wijden aan de – uiteraard zeer zorgvuldige – samenstelling ervan. Ook bespreek ik enkele rode draden die volgens mij door de muziek van het afgelopen jaar liepen. Want, zoals je wellicht al had geraden, deze lijst bestaat niet (alleen) om mijn absurd goede smaak te etaleren, maar om jullie te vergasten op een proeve van de uitstekende muziek die in 2024 gecomponeerd is en die je wellicht gemist hebt. Zo kun je het nieuwe jaar nog beter beginnen.

Uiteraard realiseer ik mij dat er luitjes zijn die simpelweg geen genoeg kunnen krijgen van nieuwe muziek. En terecht! Voor hen – en ieder andere lezer, natuurlijk – heb ik ook mijn longlist online gezet met alle albums die ik overwogen heb voor het blog hieronder. Je vindt deze door hier te klikken.

Dit blog is ook beschikbaar in het Engels.

2024 in muziek

Om een getrouw overzicht te geven van de muziek van het afgelopen jaar, heb ik mij gericht op nieuwe albums. Deluxe edities of heruitgaven kwamen niet in aanmerking, zelfs als zij uitstekend waren. (En hier kan ik het niet laten om toch de recente jubileumuitgave van het album Dropout, dat in 1993 voor het eerst werd uitgebracht door East Village, te noemen.¹) Wederom ben ik voornamelijk veel dank verschuldigd aan de redacteuren van het onvolprezen Allmusic.com voor het vinden van de nieuwste muziek.² Dat gezegd hebbende, ik ben er niet in geslaagd om naar elke nieuwe plaat te luisteren. Dus een hoop geweldige muziek uit 2024, die rechtens op deze lijst thuishoort, zal tussen de mazen door zijn geglipt.

Binnen de nieuwe muziek van het afgelopen jaar kunnen we een aantal interessante trends waarnemen. Je hebt vast wel gehoord dat een aantal artiesten die tot dan toe, op zijn best, in het grensgebied van de countrymuziek werkten, dit jaar dat genre (verder) verkenden. Er was natuurlijk de megahit Cowboy Carter van Beyoncé; Lana del Rey kondigde een countryalbum aan getiteld Lasso dat uiteindelijk in een aangepaste versie werd uitgesteld tot later dit jaar; en zelfs Adrianne Lenker verscheen op de albumhoes van Bright Future met een cowboyhoed.³ En dan heb ik het nog niet eens gehad over de triomfen die gevierd werden door artiesten met reeds langere ervaring in de countrymuziek, zoals Charley Crocket, Kasey Chambers, Carly Pearce, en degenen die ik hieronder bespreek.⁴ Passend voor een veelbewogen jaar, was er een verrassend aantal albums – verrassend voor mij, althans! – dat ons aanmoedigde om droefenis te omarmen. Als mij twee voorbeelden vergund worden: op het eerdergenoemde album van Adrianne Lenker staat het liedje ‘Sadness As a Gift’ en op het uitmuntende Sadness Sets Me Free van Gruff Rhys – dat op een haar na een plekje op deze lijst miste – wordt dit thema misschien wel het diepgaandst verkend in lange tijd.⁵

Bovenal was het een genoegen om te zien hoe hedendaagse artiesten zich vermaakten met al de muziekgenres die erbij zijn gekomen sinds het jazztijdperk. Op kunstwerken als de albums van Suki Waterhouse of Amso Lee, die beide in mijn top tien belandden en beneden besproken worden, komen we bijvoorbeeld menig coherent juweeltje tegen. En dat terwijl er bij deze liedjes gebruik gemaakt is van een indrukwekkend groot aantal muzikale en tekstuele mogelijkheden. Alleen al dit gegeven maakt van 2024 een jaar waarnaar je wel moet luisteren!

20. The Secret Sisters – Mind, Man, Medicine

Misschien komt het door de mensen met wie ik mijzelf omring, maar veel van de albums die ik het afgelopen jaar luisterde en vandaag bespreek, zijn op de één of andere manier verbonden met het ouderschap. En Mind, Man, Medicine is wellicht de meest goedmoedige worp van het stel. Want op deze plaat vieren The Secret Sisters het moederschap en – als een meer onderliggend thema – de liefde met melodische folk-liedjes en countrymuziek.⁶ Toch krijgen we doorheen het album de indruk dat deze vredigheid een prijs had en dan vooral het moeten loslaten van mensen en zaken die eens belangrijk waren.⁷

19. The Felice Brothers – Valley of Abandoned Songs

Soms hoeft een artiest of band niet opnieuw het wiel uit te vinden om een klassieker te creëren – zulke albums worden immers met recht tijdloos genoemd! En The Felice Brothers, waarvan er drie daadwerkelijk aan elkaar verwant zijn, lijken erin geslaagd te zijn om een folk-album op te nemen dat zowel buiten de tijd staat als teruggrijpt op een waaier aan invloeden vanaf de vroege jaren ‘60.⁸ Het zijn de composities die hier de show stelen. Van de droge humor van het uiterst relevante ‘Crime Scene Queen’ en het melancholische gevoel van een avond die zich uitstrekt tot in de vroege ochtenduren op ‘It’s Midnight and the Doves Are in Tears’, tot de openhartige sluiter ‘To Be a Papa’, een liedje dat – je verwacht het niet – verhaalt van de vele emoties die bij het ouderschap komen kijken.⁹

18. Rosali – Bite Down

Mensen hebben in de loop van hun leven vele verschillende redenen om muziek te luisteren. En soms wenden we ons tot muziek, zo durf ik te beweren, om even afstand te creëren tot de dagelijkse sleur. En hiervoor zijn weinig albums geschikter dan de vierde worp van zanger en liedjesschrijver Rosali. Want zolang Bite Down opstaat schijnt het uiten van ingewikkelde emoties ineens geen zware taak meer en kan het zelfs plezierig lijken!¹⁰ Daarenboven bevat elk nummer hier een muzikale traktatie die het gedenkwaardig maakt en je zult jezelf er waarschijnlijk op betrappen dat je deze liedjes dagen later nog steeds neuriet. Vooral het nummer ‘My Kind’ is een enthousiast uit de hand gelopen kunststuk. Zoals wij allen zouden moeten streven te zijn, eigenlijk.

17. Lake Street Dive – Good Together

Indrukwekkende prestaties vanzelfsprekend doen schijnen, is een hele opgave – en dat geldt al helemaal voor grootse muziek. Maar de band Lake Street Dive slaagt hierin op deze geweldige terugblik op populairste genres van de jaren 70’en 80’.¹¹ Zij zijn met een gevarieerd album op de proppen gekomen dat een liedje heeft voor elk humeur en alle gelegenheden. Of het nu het optimisme van het titelnummer is of het bijna opgewekte cynisme van ‘Far Gone’. En al deze liedjes – ja, ik ga het echt zeggen! – passen uitstekend bij elkaar.

16. Billy Strings – Highway Prayers

Het vereist een hoop zelfvertrouwen, of misschien zelfs moed, om een dubbelalbum uit te brengen. Maar niemand zal de aanstormende muzieklegende Billy Strings deze poging euvel duiden. Want Highway Prayers is misschien wel het beste country-album van het afgelopen jaar – en wellicht ook wel van dit jaar! De genialiteit van dit album ligt in de naadloze integratie van Strings’ muzikaliteit en zijn vorige inspanningen in het blue grass genre met de meer traditionele verhaaltechnieken van de countrymuziek. Maar dit album verliest zich niet in bestaande tradities – integendeel! We vinden hier ook een aantal intrigerende experimenten, waaronder het psychedelische ‘Stratosphere Blues/I Believe in You’ en het tekstloze ‘Escanaba’, dat deze plaat een unieke persoonlijkheid verschaft.¹²

15. Hurray for the Riff Raff – The Past is Still Alive

Hoera voor Hurray for the Riff Raff! Want The Past is Still Alive is een wederom een indrukwekkend staaltje voor het brein achter dit muzikale project, zanger en liedjesschrijver Alynda Segarra.¹³ Ook al zouden veel mensen hun verleden liever vergeten, het is – ten goede, ten kwade en ten ongemakkelijkheid – een deel van wie wij zijn. En op dit album verweeft Segarra diens persoonlijke geschiedenis op elegante wijze met het beste dat het Americana-genre te bieden heeft. Zowel Segarra’s droefenissen als diens houvasten worden weerspiegeld in nummers die een meelevend beeld schetsen van mensen en plaatsen die betere tijden hebben gekend – en dat in de toekomst misschien wel weer zullen doen.¹⁴

14. Camera Obscura – Look to the East, Look to the West

Deze veteranen van het indie-genre verwennen ons met een nauwgezet gecomponeerde plaat die de zeldzame eigenschap heeft dat men er op elk willekeurig moment naar kan luisteren, ongeacht hoe vaak je ‘m al gehoord hebt. Want Look to the East, Look to the West omvat een verfijnde collectie lichte popmuziek die makkelijk in het gehoor ligt maar meer lagen en trucs onthult bij herhaalde luisterbeurten. Specifiek de invloeden uit de country-rock – passend voor 2024 – verrijken het klankenpalet van dit album. Aangezien dit Camera Obscura’s eerste plaat is sinds het verscheiden van bandlid Carey Lander, kan men deze plaat ook als een soort van eerbetoon beschouwen, zeker bij liedjes als ‘Sugar Almond’.¹⁵ En het is waarlijk een prachtig eerbetoon.

13. Bec Sykes – Pepperpot Magic

Sommige platen transporteren je, zelfs al is het maar voor heel even, naar een andere werkelijkheid. En deze uitzonderlijke prestatie wordt eigenhandig bereikt door de atmosfeer die zanger en liedjesschrijver Bec Sykes heeft geschapen op haar debuut Pepperpot Magic. Ondersteund door pianoklanken en een stijl van percussie die tezelfdertijd zowel broeierig als betoverend klinken, vertelt Sykes’ hypnotiserende stem verhalen over tegenslagen en loutering. En hierbij vindt de artiest een magie in het alledaagse en onopmerkelijke, die de meeste mensen maar al te vaak ontgaat.¹⁶

12. Eliza Hardy Jones – Pickpocket

Elizabeth Hardy Jones is vooral bekend dankzij haar bijdragen aan vermaarde muzikale projecten zoals The War on Drugs en Iron & Wine. En haar nieuwe solo-album kan zich meten met het beste van haar andere creatieve uitlaatkleppen. Pickpocket is voor een belangrijk deel geïnspireerd door de lange en moeizame weg die de artiest moest afleggen om een moeder te worden. En deze reis is hier opgetekend in een reeks fraaie pop/rock-liedjes. Daarbij staat rouw centraal als de titulaire pickpocket. Maar men vermag hier ook hoop te vinden, zowel voor onze eigen dromen als de wijdere wereld. En tenminste in het eerste geval is een dergelijke hoop niet altijd vergeefs, want Jones werd uiteindelijk de ouder van een jongetje.¹⁷

11. Chime School – The Boy Who Ran the Paisley Hotel

Voor degenen die de legendarische Britpop band Oasis misten, was 2024 een goed jaar. Want de gebroeders Gallagher kondigden aan dat een versie van hun band weer op tour zal gaan.¹⁸ Maar voor wie naar nieuwe muziek verlangt in de geest van Britpop of de eindeloos luisterbare aanpalende muziekstijlen en -genres biedt Chime School’s The Boy Who Ran the Paisley Hotel misschien uitkomst. Van het liedje ‘The End’, waarmee de plaat paradoxaal genoeg opent, tot de sluiter ‘Points of Light’ worden we getrakteerd op een opgewekte maar ook stilletjes melancholieke reeks nummers, waarbij elk liedje de potentie heeft om je favoriet te worden bij latere luisterbeurten.¹⁹

10. Lizzy McAlpine – Older

Het vooruitzicht om je muziek met de wereld te delen kan angstaanjagend zijn, zo stel ik mij voor. Vooral als je kunst zeer persoonlijk is. Maar de op die manier verschafte inzichten in de binnenwereld van een artiest kunnen zowel verrijkend als waardevol zijn. Het album Older is precies zo’n verrijkende en waardevolle vastlegging van Lizzy McAlpine’s aangrijpende emotionele zwerftochten. En de muzikaliteit waarin deze vervat zijn, draagt meestentijds bij aan de dagboekachtige insteek van deze liedjes. Van de verwachte verstilde schoonheid tot de innovatieve wenken in de zang, muziek en productie, elk nummer heeft wel iets dat het bijzonder maakt.²⁰ Hoewel dit album confronterend kan zijn – probeer maar eens géén existentiële crisis te ervaren bij het luisteren naar het titelnummer – behoort het tot het beste wat de alternatieve pop te bieden heeft.

9. Real Estate – Daniel

Verandering mag dan onvermijdelijk zijn, ermee omgaan – zoals opmerkzame waarnemers misschien al is opgevallen in hun eigen omgeving – wordt vaak als optioneel gezien. Maar voor degenen onder ons die de veranderingen in hun eigen leven en in de wereld onder ogen willen zien, kan men op het album Daniel van de band Real Estate een muzikale verkenning van precies dit soort thema’s vinden.²¹ Het intrigerende hier is dat de veranderingen die voorbij komen in deze welhaast vanzelfsprekend welluidende popliedjes niet zozeer wereldschokkend zijn, maar juist regelmatig draaien om de min of meer verwachte loop van een mensenleven. En waar wij ons momenteel ook bevinden op onze eigen weg door dit aardse bestaan, deze nummers zijn relevant of zullen dat op een dag worden.

8. Amos Lee – Transmissions

Wanneer wij ons door de wereld van alledag begeven, ervaren we soms dingen die belangrijk voor ons zijn, maar waarbij we moeite hebben hun belang uit te leggen aan anderen. Of dit nu de schoonheid is die we vinden in het onbeduidende of onze gevoelens jegens al de bestaande onrechtvaardigheid – soms ontglippen de woorden je simpelweg. Gelukkig voor ons lijkt Amos Lee hier geen last van te hebben en geeft hij ons één van de meest oprechte en actuele albums van het jaar. Zijn muzikale stijl echoot wellicht artiesten als Bob Dylan, Lucinda Williams, Chet Baker, and Neil Young, maar is in zijn geheel genomen volkomen uniek.²² En of ze nu meer poppy of meer folksy zijn, elk liedje hier is briljant op diens eigen manier.

7. Adrianne Lenker – Bright Future

De verloren onschuld van je jeugd beklagen, is op een bepaalde manier wellicht deel van het rouwproces dat hoort bij het tot wasdom komen van onze opmerkzaamheid. Want hoe zorgeloos onze jongere jaren ook waren, er was nog steeds lijden en onrecht voorbij de grenzen van onze kleine wereldjes. Op het sardonisch getitelde Bright Future bekijkt Adrianne Lenker, de voornaamste liedjesschrijver van de band Big Thief, deze situatie zowel vanuit het perspectief van de inbreuken die de onverschillige realiteit op haar eigen jeugd maakte als met een oog op de problemen waar de mensheid zich voor geplaatst zag in de tijd dat zij dit album schreef.²³ En dit doet zij met liedjes die variëren van comfortabel tot verontrustend, maar die altijd een warmte herbergen die zelfs het koudste hart kan ontdooien.

6. Katy Kirby – Blue Raspberry

Veel mensen zouden liever hun minder prettige kanten verborgen houden, maar deze zijn (helaas) net zozeer deel van wie wij zijn als onze lovenswaardige eigenschappen. En met haar feilloos vormgegeven kroniek van een turbulente relatie, die we vinden op het album Blue Raspberry, omarmt Katy Kirby een ontwapenende openhartigheid hieromtrent.²⁴  Hierdoor worden deze elf liedjes al te herkenbaar voor eenieder die ooit een relatie had, zelfs als deze verhoudingen uiteindelijk wel duurzaam bleken. En ook zonder deze context te kennen, kan men tijdens elke minuut dat deze plaat duurt, genieten van slimme woordspelingen, mooie zinnen en een onmiskenbaar talent voor het maken van popmuziek.

5. Haley Heynderickx – Seed of a Seed

Nadat ze een tuin begon te cultiveren op haar debuutalbum is zanger en liedjesschrijver Haley Heynderickx op haar tweede worp in de wildernis te vinden. En dit album omvat een reeks prachtige liedjes die samengebonden worden door een onderliggende eerbied voor de natuur, specifiek bossen en hun bewoners. Maar de natuur is geen speelplaats en het hoeft daarom geen verrassing te heten dat een onrustige energie dit album doordrenkt.²⁵ Deze ambiguïteit van de natuur wordt ook weerspiegeld in de worstelingen en oneerlijkheden die de bestaande menselijke maatschappijen kenmerken en die vooral aan bod komen op de tweede helft van de plaat. Als we dit alles combineren met Heynderickx’ soms mystieke zangwijze en frasen, dan hebben we een album dat zowel een product is van de tijd waarin wij leven als leeftijdloos.

4. Madi Diaz – Weird Faith

Waar we op Katy Kirby’s Blue Raspberry werden onderwezen over de turbulenties van een nieuwe relatie, zo leren we bij het luisteren van Madi Diaz’ Weird Faith dat zelfs wanneer onze liefdesaffaires een verder gevorderd stadium bereiken – zoals samenwonen, kinderen grootbrengen en rouwen om het verscheiden van elkaars ouders – men nog steeds te maken kan krijgen met, in de woorden van Marcy Donelson, “de donkere kanten van de liefde”.²⁶ Sommige onzekerheden mogen dan regelmatig langdurig afwezig zijn, helemaal verdwijnen doen zij zelden. En zoals het geval is in elke menselijke verhouding zullen compromissen noodzakelijk blijven. Zelden is dit onontkoombare maar, op zijn eigen manier, geruststellende besef beter gevangen in woorden en muziek dan bij deze twaalf majestueus intieme popliedjes.

3. Iron & Wine – Light Verse

Iron & Wine is gewoon goede vibes, weet je wel? De initiatiefnemer van dit muzikale project, Sam Beam, heeft zich altijd omringd geweten door capabele vakgenoten en draait zijn hand in het algemeen niet om voor het verkennen van nieuwe muzikale richtingen.²⁷ Als een gevolg hiervan is Light Verse wellicht zijn beste werk tot nu toe. Net als op andere albums van Iron & Wine is de sfeer hier knus en uitnodigend, er wordt ons een blik vergund op een wereld waarin alles nog steeds mogelijk is. Het duidelijkste voorbeeld hiervan is het nummer ‘Anyone’s Game’, dat bespiegelt op de onvermijdelijke tegenspoeden die samenhangen met de menselijke conditie, alsmede alles wat we zouden kunnen bereiken als ons meer dan één leven vergund was. De pracht die te vinden is in onze spijt voor al hetgeen dat we hebben gedaan of er niet in slaagden om te doen tijdens de jaren die ons zijn toebedeeld, wordt vervolgens perfect gevat in ‘All in Good Time’, met een gastrol voor Fiona Apple. Als je behoefte hebt aan, om Tim Sendra te citeren, “acceptatie, menselijke verbondenheid en zelfs plezier” dan zijn er slechtere plaatsen om dit te zoeken dan de folkachtige alternatieve popmuziek van Iron & Wine.²⁸

2. Lightheaded – Combustible Gems

Wanneer je je voorneemt om de beste albums van een bepaald jaar te vinden, moet je – weinig verrassend – een hoop muziek luistern. Een hele grote hoop. En soms stemde dit mij melancholiek. Want er is zoveel muziek die niet perse slecht is, maar waarbij niets tot stand is gebracht dat niet al eerder is gedaan en die niet veel toevoegt aan het bestaande. Toegegeven, dit is een duidelijk teken van mijn gevorderde leeftijd: ik kan mij makkelijk voorstellen hoe een jongere versie van mij kortstondig geobsedeerd zou raken met veel van deze albums, want deze zouden mijn eerste kennismaking vormen met een genre, stijl of muzikale persoonlijkheid. Gelukkig was er op elk van de twee momenten dat ik op het punt stond om het bijltje erbij neer te gooien een nieuw album dat mij overtuigde om door te blijven luisteren. Dit waren Combustible Gems van de band Lightheaded en het andere album dat nog over is op deze lijst – als je twee platen tenminste nog een lijst mag noemen! Ik was vooral opgetogen over Combustible Gems, aangezien het daadwerkelijk inspirerend is om te horen hoe jonge mensen bestaande genres onder handen nemen en hun eigen ding ermee doen – hun eigen niche uitbikken, zogezegd, ongeacht alle muzikanten die hen reeds voorgingen. Van het ongedeukte zelfvertrouwen van opener ‘Always Sideways’, via de moeiteloze melodieën van ‘You and Your Mother’ richting het voortreffelijke sluitstuk ‘Because of You’, dit is muziek die je blij maakt dat je oren hebt en die je laat weten dat – hoe oud je ook mag worden  – er zal altijd nieuwe muziek zijn die daadwerkelijk origineel en hemelbestormend is.²⁹

1. Suki Waterhouse – Memoir of a Sparklemuffin

Inderdaad, een dergelijke titel prijkt bovenaan deze zeer serieuze lijst met – naar mijn mening, althans – de beste albums van het afgelopen jaar. En deze benaming is misschien meer passend voor een album over menselijke relaties en ambities dan je in de eerste instantie zou denken. Want “sparklemuffin” – “pauwspin” in het Nederlands – is hoe de Maratus Jactatusa in de volksmond genoemd wordt. Dit is een vleesetende “spinnensoort die bekend staat om diens uitgebreide paringsritualen” die zelfs gewelddadig kunnen uitpakken.³⁰ Volgens mij is Memoir of a Sparklemuffin simpelweg de beste plaat van 2024. En hoe kan ik ook anders oordelen, met de kunde die overduidelijk alle keuzes op dit album schraagt? Elk nummer hier is een geheel uniek muzikaal avontuur, of dit nu komt door de tentoon gespreide muzikaliteit, de magistrale productie of de doorwrochte liedteksten – maar meestentijds vanwege een combinatie van alle drie deze kenmerken. Dit album trekt de diverse draden van vele genres bij elkaar en weeft hiermee een ervaring die zowel zeer herkenbaar als verbluffend opzienbarend is. De belichte emoties zijn universeel maar bieden tegelijkertijd een verstolen blik op het zijn van andere mensen wier levens niet eens op die van ons lijken. Wanneer elk liedje een hoogtepunt is, is het moeilijk om er één of twee uit te kiezen teneinde ze lof toe te zwaaien. Maar laat mij enkele titels citeren om jullie ervan te overtuigen dat je niet moet twijfelen (‘Think Twice’) of extreem verdrietig zijn (‘Supersad’), maar Waterhouse dient toe te staan om je mee te nemen (‘To Get You’) en zo je introductie (‘Gateway Drug’) te zijn voor alle legendarische (‘Legendary’) muziek die 2024 te bieden heeft!

Schakel JavaScript in je browser in om dit formulier in te vullen.

Meld je aan en mis nooit meer een blog!

Aanmelden

Voetnoten

1. Tim Sendra, “East Village Biography”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
2. Allmusic Editors, “New Releases: Editor’s Choice”, Allmusic (geraadpleegd op 13 januari 2025).
3. Basje Boer, “Conservatieve Verlangens”, Groene Amsterdammer 29 augustus 2024, p. 68; Neil Z. Yeung, “Cowboy Carter Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025); Peter van der Ploeg, “Zekerheidjes, Geruchten en Pure Hoop: Welke Nieuwe Popalbums Kunnen (en Durven) We te Verwachten in 2025?”, NRC Handelsblad 6 januari 2025, Muziek, p. 6; Marcy Donelson, “Bright Future Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
4. Voor deze albums, zie: Stephen Thomas Erlewine, “$10 Cowboy Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025); Mark Deming, “Backbone Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025); Stephen Thomas Erlewine, “Hummingbird Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
5. Tim Sendra, “Sadness Sets Me Free Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
6. Muziekredactie V., “Deze Albums Doen Ertoe”, deVolkskrant, 16 december 2024, V., p. 14.
7. Marcy Donelson, “Mind, Man, Medicine Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
8. Mark Deming, “The Felice Brothers Biography”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
9. James Wilkinson, “Valley of Abandoned Songs Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
10. Fred Thomas, “Bite Down Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
11. Matt Collar, “Good Together Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
12. Timothy Monger, “Highway Prayers Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 13 januari 2025).
13. Stephen Thomas Erlewine, “Hurray for the Riff Raff Biography”, Allmusic.com (geraadpleegd op 14 januari 2025).
14. Stephen Thomas Erlewine, “The Past Is Still Alive Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 14 januari 2025).
15. Tim Sendra, “Look to the East, Look to the West Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 14 januari 2025).
16. Mitch Mosk, “Trauma, Heartache, & Healing: Melbourne’s Bec Sykes Delves into the Intimate Alt-Folk Depths of Debut LP ‘Pepperpot Magic’”, atwoodmagazine.com (geraadpleegd op 14 januari 2025); Bec Sykes, “Pepperpot Magic”, Becsykes.bandcamp,com (geraadpleegd op 14 januari 2025).
17. Jeff Yerger, “Eliza Hardy Jones on Broken Dreams, Motherhood and New Album Pickpocket”, Treblezine.com (geraadpleegd op 14 januari 2025).
18. Menno Pot, “Broers Leggen Ruzie na 15 Jaar bij: Oasis Herrijst uit Zijn As”, deVolkskrant August 28^th 2024, Slotakkoord, p. 27.
19. Fred Thomas, “The Boy Who Ran the Paisley Hotel Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 14 januari 2025).
20. Matt Collar, “Older Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
21. Fred Thomas, “Daniel Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
22. Matt Collar, “Transmissions Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
23. Marcy Donelson, “Bright Future Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
24. Marcy Donelson, “Blue Raspberry Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
25. Marcy Donelson, “Seed of a Seed Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
26. “[T]he dark underbelly of love”, zie: Marcy Donelson, “Weird Faith Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
27. James Christopher Monger, “Iron & Wine Biography”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
28. “[A]cceptance, the need for human connection, and even joy”, zie: Tim Sendra, “Light Verse Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
29. Fred Thomas, “Combustible Gems Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025).
30. “[W]hich may even turn violent”, zie: Marcy Donelson, “Memoir of a Sparklemuffin Review”, Allmusic.com (geraadpleegd op 15 januari 2025). Voor meer over deze spin, zie: Robert Whyte & Greg Anderson, A Field Guide to Spiders in Australia (Clayton: Csiro Publishing, 2017), p. 13.