Het jaar 2025 is gekomen en gegaan. Voor sommigen van ons vloog ’t voorbij en zij vragen zich af waar die 365 dagen in vredesnaam gebleven zijn, terwijl anderen zich door de weken heen moesten worstelen en blij waren dat het voorbij was. Degenen die de nieuw uitgekomen muziek volgden, ervoeren het jaar ook als heel lang. Maar gelukkig kwam dat vooral omdat er heel veel goede muziek werd uitgebracht! Om die reden én om te verbergen dat ik slecht ben in het maken van moeilijke keuzes, stel ik voor een nieuwe traditie in te voeren hier op Bildungblocks. Namelijk om het aantal albums dat ik aan het einde van het jaar bespreek overeen te laten komen met de laatste twee getallen van het jaartal. Geheel toevallig geeft dit mij de gelegenheid om vandaag vijfentwintig albums te bespreken in plaats van de twintig van vorig jaar…

Zonder gekheid, ik was noodgedwongen vrij meedogenloos bij het maken van deze selectie. Er zijn zodoende een hoop uitstekende platen die op een haar na een plekje op de onderstaande lijst zijn misgelopen, zelfs nu ik er vijf extra plekken bij heb gesmokkeld. Als dit je nieuwsgierig maakt, kun je mijn longlist met alle albums die dit jaar in de running zijn geweest voor de uiteindelijke vijfentwintig vinden door hier te klikken. Net zoals in de vorige twee jaargangen ben ik weer dank verschuldigd aan de onvolprezen redacteuren van Allmusic.com, zonder wiens inspanningen ik zekerlijk veel muziek had gemist die het verdiende om overwogen te worden voor een vermelding.¹

Dit blog is ook beschikbaar in het Engels.

2025 in muziek

Om de voorpret voor de vijfentwintig uitverkoren albums verder te vergroten, wil ik wat van jullie tijd stelen om een interessante rode draad te bespreken die zich doorheen de populaire muziek van het afgelopen jaar weefde. In de jaren ‘10 van deze eeuw greep veel van de populaire cultuur terug op een glamoureuze en – in zekere zin – vergoelijkte versie van de jaren’ 80 van de voorafgaande eeuw. Vandaag de dag, in het jaar 2025, is het overduidelijk dat we momenteel een heropleving van de late jaren ‘90 en vroege jaren 00’ beleven.² En deze trend beïnvloedt de compositie, de teksten en de productie van de tegenwoordig uitgebrachte muziek. Om nog maar te zwijgen van de fysieke geluidsdragers die een uiterst onverwachte comeback maken, inclusief het cassettebandje³

Een aanpalend fenomeen dat mij de afgelopen twaalf maanden fascineerde was de hernieuwde opkomst van de punk-rock en -pop. Deze wending was natuurlijk al een tijdje onderweg en kwam niet als een volslagen verrassing. In 2023 schreef ik zelf nog over het succes van Olivia Rodrigo’s laatste albums, wier stijl ook in deze trend past.⁴ En 2025 was het jaar waarin veel van de Rodrigo juniors, om ze zo maar te noemen, hun impact begonnen te maken op de muziek die mij ter ore kwam. Het was een spreekwoordelijk cadeautje om zoveel platen te horen die mij aan dit voorbije tijdperk herinnerden, maar dan met nog meer lef – als dat al mogelijk was. En houden we er niet allemaal nog steeds van om mee te blèren met liedjes die een verfrissende lak hebben aan maatschappelijke conventies, zelfs als wijzelf daar zelden wat mee kunnen in onze dagelijkse levens?

25. GOLOMB – The Beat Goes On

Niet alle grootse muziek is even toegankelijk. Maar zelfs als de melodie begraven is onder de instrumenten, dan kun je haar nog steeds voelen. En zelfs wanneer de teksten niet begrepen kunnen worden zonder ze te interpreteren, dan nog kunnen ze betekenisvol zijn. En dat is precies wat deze alleraardigste rockplaat van de band GOLOMB – ja, de hoofdletters zijn verplicht – te bieden heeft.⁵ Het is een album waarvan zowel de muziek als de teksten beter worden met elke luisterbeurt, hoewel ze misschien aanvankelijk obscuur schijnen. En ik kan het niet bewijzen, maar ik durf te wedden dat zowel het titelnummer als het liedje ‘Be Here Now’ verwijzen naar de Britpop-band Oasis en het solomateriaal van hun voornaamste zanger.

24. Nell Smith – Anxious

Zoals de meeste van ons door schade en schande geleerd hebben, geeft het noodlot geen zier om onze plannen. We kunnen aftakelen of zelf sterven als we nog niet eens zolang geleefd hebben en nog geen fractie hebben bereikt van wat we wilden doen. De tragische dood van Nell Smith in oktober 2024 op 17-jarige leeftijd is een hartverscheurende illustratie van deze droeve levensles. Begin 2025 werd postuum haar eerste album met eigen materiaal uitgebracht. Deze plaat ontving talloze loftuitingen en dit is volkomen terecht.⁶ Want Anxious is een avontuurlijk en innovatief album dat het beste van haar vele invloeden samenbrengt en dat geweldige liedjes combineert met gewaagde arrangementen en productiestijlen.⁷ Een juweeltje dat nog vaak (her)ontdekt zal worden door komende generaties jongelingen wanneer zij de juiste inspiratie zoeken om zich af te zetten tegen de muzikale orthodoxie van hun eigen tijd met liedjes die bij hun smaak en leven passen.

23. The Last Dinner Party – From The Pyre

Eén van de bepalende gebeurtenissen in de populaire cultuur van het vorige jaar was natuurlijk het einde van de succesvolle tv-serie Stranger Things. Deze show had de gewoonte om oudere artiesten terug te brengen in de tijdgeest door hun liedjes te gebruiken. Vooral Kate Bush kwam zo weer in de belangstelling te staan.⁸ En de erfenis van deze artiest is wellicht zelden zo succesvol opgepakt als met de jongste worp van The Last Dinner Party.⁹ Op hun tweede album geven zij blijk van hun kunnen met meeslepende nummers die niet zouden misstaan in een opera en waarbij een breed scala aan onderwerpen voorbij komt, van het alledaagse tot het mystieke.¹⁰ Maar ongeacht eender welk onderwerp, de band laat elk liedje klinken als de soundtrack van het grootste avontuur ooit beleefd.

22. Lilly Hiatt – Forever

Deze uitstekende plaat van Lilly Hiatt is een album dat bij uitstek illustreert hoe we veel van de hedendaagse muziekontwikkelingen kunnen bezien door de lens van de jaren ‘90, maar dat tegelijkertijd volledig op zichzelf staat.¹¹ Als je luistert naar deze negen nummers krijg je de indruk dat je één van de laatste bezoekers in een rokerig café bent gedurende de late – of juist heel vroege! – uurtjes. En dat je luistert naar een live band die er niet om maalt hoe schaars het publiek is, maar juist hun repertoire aanpast aan al te gebroken en eenzame harten die nog steeds aandachtig luisteren. En het ervaren van deze muzikale verhalen over menselijk falen en volharding, zorgt er uiteindelijk voor dat je met een lichtere tred naar huis gaat dan je eertijds aankwam.¹²

21. Car Seat Headrest – The Scholars

Op dit briljante conceptalbum heeft Will Toledo een fantasierijke wereld gecreëerd die vele platen zou kunnen schragen – om van boeken en films nog maar te zwijgen. We ontmoeten een argeloze vriendengroep bestaande uit dieren die een fictieve universiteit bezoeken. En door het beschrijven van hun wederwaardigheden aldaar, slagen de nummers hier erin om vrij heftige thema’s te behandelen, van het leven tot de dood en alles wat daartussen valt.¹³ Dit is zo’n album waarin je je volledig kan verliezen. De liedjes zijn zo breed opgezet en veelzijdig dat je altijd wel nieuwe fascinerende verhaallijnen of vers muzikaal genot kunt vinden, hoe vaak je ‘m ook hebt geluisterd.¹⁴

20. Deacon Blue – The Great Western Road

In de kern is The Great Western Road een plaat over ontsnappen. En er zijn vele manieren waarop we kunnen ontkomen aan hetgeen we willen vermijden. Of we nu aan de bitterzoete herinneringen van een verloren jeugd ontsnappen door nieuwe ervaringen op te doen, een tijdloze nacht onder de sterren doorbrengen om onze zorgen te vergeten of simpelweg de letterlijke weg op vluchten – al deze mogelijkheden worden hier bezongen in een veelheid aan stijlen. En doorheen al deze ontsnappingspogingen vinden we een onontkoombare menselijkheid. Een empathie met anderen die wellicht het duidelijkst naar voren komt op uitblinkers ‘People Come First’ en ‘How We Remember It’. Er is echter één ontsnapping die aan Deavon Blue ontzegt wordt en dat is het ontkomen aan het maken van geweldige muziek.¹⁵ En na het luisteren van dit album zou ik zeggen: gelukkig maar!

19. Conan Gray – Wishbone

Van alle Rodrigo juniors die de muziekproductie van 2025 naar een hoger plan tilden, is Conan Gray wellicht degene die de manier waarop de Amerikaanse superster haar veelzijdige liedjesschrijverij combineert met intense emoties het dichtst benadert. Wishbone illustreert waarom popmuziek vaak het beste werkt wanneer deze onvoorwaardelijk de grote gevoelens omarmt. Zulke gevoelens, die we allemaal weleens ervoeren of naar verlangd hebben, verklaren waarom de hele wereld vaak naar dezelfde muziek luistert, hoewel deze door een specifieke persoon onder specifieke omstandigheden tot stand is gekomen. Want op een zeer basaal niveau snáppen we het maar al te goed. Dit album is overigens voorbestemd om een klassieker te worden voor iedereen die halsoverkop verliefd is geworden en waarvan het hart vervolgens gebroken werd, maar die het voorafgaande avontuur voor geen goud hadden willen missen.¹⁶ We hebben gelukkig altijd de muziek nog!

18. Jeanines – How Long Can It Last

Over gebroken harten gesproken, een hoop prachtige kunst komt voort uit dergelijke gevoelens van die horen bij een diep, persoonlijk verlies. En zelden is de realisatie dat je zo’n verlies hebt geleden en daar ooit toch echt mee in het reine dient te komen beter vervat in muziek dan op de nieuwe plaat van de Jeanines. Dit zou je echter nooit te weten komen als als je bij je luisterbeurten geen aandacht besteedt aan de titels van de liedjes of de teksten Want de arrangementen op How Long Can It Last zijn zo lieflijk en de gitaren zo vrolijk, dat het album je ironisch genoeg ook zou kunnen ondersteunen bij het verder uitstellen van op passende wijzen omgaan met je verliezen…¹⁷

17. Night Moves – Double Life

Er is iets schilderachtigs aan het bezoeken van alledaagse omgevingen die normaliter barstensdruk zijn maar dan in het midden van de nacht. Wanneer de straten plechtig verlaten schijnen en alle lichten samensmelten. Het uur waarin de heuvels en bossen het domein zijn van dieren die eventjes niet meer op hun verschijning of geluiden hoeven te letten. Dit album, waarop de band Night Moves gitaarpop, countrymuziek en elektronica combineert, vergast je op precies het gevoel van dergelijke nachten.¹⁸ En terwijl je luistert dwalen je gedachten onwillekeurig af naar de meevallers en fouten die er toe leidden dat jij op zulke momenten buiten moest zijn, terwijl de rest van de wereld diep in slaap was.

16. Molly Tuttle – So Long Little Miss Sunshine

Hoewel haar bluegrass-verleden nog steeds doorschemert op dit magnum opus, heeft Molly Tuttle met So Long Little Miss Sunshine een album geschapen dat kan dienen als een toevluchtsoord voor alle muziekliefhebbers die het vastberaden zelfvertrouwen van de vrouwelijke singer-songwriters uit de late jaren 00’ mist. Hoewel er flarden van haar eerdere verkenningen van genres als country te horen zijn, is de atmosfeer op dit album aanmerkelijk meer uitgebreid en veelzijdiger.¹⁹ Wat deze plaat ook speciaal maakt, is dat zij een mijlpaal vormt voor de artiest waar het gaat om meer openheid te geven over haar worsteling met haarverlies, hetgeen ook verwerkt is in nummers als ‘Old Me (New Wig)’ (oftewel: oude ik, nieuwe pruikt) en de inspirerende albumhoes.²⁰

15. Chris Brain – New Light

In onze gehaaste wereld zijn zowel de tijd als de gelegenheid voor bezinning in toenemende mate een schaars goed. Maar wanneer de mogelijkheid zich voordoet zijn er weinig betere muzikale metgezellen dan dit derde album van Chris Brain, New Light. De liedjes hier geven blijk van een muzikaliteit die zo subtiel is dat je sommige van de gebruikte instrumenten alleen maar opmerkt als je vooraf op de hoogte bent. En de ontspannen atmosfeer, waarbij de wereld zich lijkt terug te trekken zodat je even alleen kunt zijn met je gedachten, is geen toeval. Dit album is niet alleen opgenomen in een professionele studie, maar ook in een de schuur van een volkstuintje!²¹

14. Nadia Reid – Enter Now Brightness

Een opmerkelijk aantal van mijn favoriete albums uit 2025 hebben een connectie met de eilandstaat Nieuw-Zeeland/Aotearoa. Dit is ook de geboorteplaats van Nadia Ried, hoewel zij in het Verenigd Koninkrijk woonde toen deze plaat uitkwam. En deze verhuizing is slechts één van de vele veranderingen die de tien liedjes op dit album inspireerden. De aanwezige thema’s omvatten het besef dat je soms gewoon je tijd moet nemen – hoezeer daar ook op neergekeken wordt – de uitdagingen van het ouderschap en het moeizame proces van leren durven te vertrouwen op je naasten als het tij je tegenzit.²² Enter Now Brightness voelt onmiddellijk vertrouwt met diens nostalgische palet aan zachte kleuren en aangename geluiden. En het is welhaast een zekerheid dat je betoverd zult worden bij je eerste kennismaking met dit album.²³

13. Horsegirl – Phonetics On and On

Zoals je je kunt voorstellen, moet ik voor het schrijven van dit blog héél veel platen tenminste een aantal keer luisteren. En teneinde mijn longlist samen te stellen waaruit ik vervolgens de laatste vijfentwintig selecteer, moet ik veel van die muziek nog eens zorgvuldig heroverwegen. Hoewel Phonetics On and On één van de eerste platen was die ik dit jaar tegenkwam, bleef het een frisse ervaring bij elke luisterbeurt die volgde. Het is alsof de leden van Horsegirl een nieuw genre uit de nabije toekomst hebben ontdekt waarin andere artiesten nog geen stappen hebben weten te zetten. Van de muzikaliteit tot de esthetiek en van de zang tot de emoties die vervlochten zijn in de liedjes, dit is een album dat een traktatie zal zijn voor iedereen die ooit een beetje van welke muziek dan ook heeft gehouden.²⁴

12. The Belair Lip Bombs – Again

Woorden zijn best leuk, vind je niet? Je leest er bijvoorbeeld momenteel een paar van! Maar waar het emoties aangaat, is muziek wellicht zelfs nuttiger dan woorden – ongeacht uit welke taal die dan ook komen. En er zijn weinig bands die zo welsprekend emoties kunnen uitdrukken via hun muziek dan de Belair Lip Bombs. Of je nu je jongere zelf oude fouten verwijt of spijt hebt van de nesten waarin je je sindsdien hebt gewerkt – Again is de perfecte muziek om hierover gefrustreerd te zijn.²⁵

11. The Cords – The Cords

In het afgelopen jaar hoorden we regelmatig dat mensen overbodig zoden worden wat betreft het produceren van nieuwe muziek.²⁶ Maar ik denk niet dat dit er mensen ooit van zal weerhouden om instrumenten, microfoons of de mixtafel op te pakken. En The Cords onderstrepen dit eens te meer. Deze twee zussen uit Schotland, een land binnen het Verenigd Koninkrijk, merkten dat hun klasgenootjes zelden hun muzieksmaak deelden en besloten vervolgens om dan maar eigenhandig een aantal subgenres van de indiepop uit de jaren ‘80 en ‘90 nieuw leven in te blazen.²⁷ Het resulterende album biedt alle liefhebbers van door mensen gemaakte muziek hoop voor de toekomst. En zoals het uiterst luisterbare openingsnummer ons leert: laat je niet in de luren leggen door de wolkenkastelen van de vergezichtenindustrie!

10. The Midnight – Syndicate

Andere grimmige toekomsten zijn misschien lastiger te vermijden… En we vangen glimpen van een aantal van deze mogelijke dystopieën op bij het luisteren van het nieuwste album van de synth experts van The Midnight. Deze band werd beroemd met platen die teruggrepen op de muziek en aspecten van (voornamelijk) de jaren ‘80 waar veel mensen nostalgie voor koesteren. Ik besprak zelfs één van hun liedjes, Land-Locked Heart, in een eerder blog over ecomusicologie! Syndicate borduurt verder op de verhalen die deze eerdere albums vertelden en biedt weidse vergezichten op de paden die de mensen – en eventuele robots! – voor zichzelf kunnen kiezen. Maar de doorvoelde emoties die individuele levens kenmerken, of we nu van vlees zijn of metaal, zijn nooit ver weg.²⁸

9. Patterson Hood – Exploding Trees & Airplane Screams

De intrigerende doch verontrustende afbeelding op de hoes van deze plaat zou weleens nieuwsgierige muziekliefhebbers kunnen afschrikken. Maar geloof me alsjeblieft en waag het erop! Want dit is een geweldig album met dito gastoptredens die een aantal van de nummers – specifiek de Gotische romance van ‘A Werewolf and a Girl’ en de rustgevende vertelling van ‘The Forks of Cyprus’ – tot nieuwbakken klassiekers verheffen.²⁹ Maar je moet Patterson Hood ook zonder gastoptredens niet onderschatten. Het uitstekende ‘The Van Pelt Parties’ is bijvoorbeeld het beste Bruce Springsteen-nummer waar The Boss niets mee van doen heeft gehad. Gejaagd en melancholisch, alsmede levenslustig en troostend – dit is een album waarbij je je vrij letterlijk niet door de schijn moet laten bedriegen…³⁰

8. The Gentle Spring – Looking Back At The World

Het is wellicht deel van de condition humaine dat bijna elk geluksmoment gegaard wordt met een snufje droefenis. Al is het alleen al omdat uiteindelijk niemand zich de vreugde zal herinneren die wij ervoeren. Maar als die logica standhoudt, wordt dan ook niet elk verdriet vervuild door een onontkomelijk geluk? Dit debuut van de Franse indiepop-band The Gentle Spring is in ieder geval een overtuigend bewijsstuk voor die laatste stelling. Met een indrukwekkende hoeveelheid instrumenten, waaronder onverwachte gasten voor een popplaat zoals een woodblock, illustreert deze plaat een ongrijpbare wijsheid. Namelijk, dat straaltjes licht zich immer een weg weten te banen naar de duisterste plaatsen, maar dat schaduwen daarmee ook onvermijdelijk zijn – zelfs op de meest zonnige ogenblikken.³¹

7. Jason Isbell – Foxes in the Snow

Terugkijkend op de muziek uit 2025 die ik in dit blog bespreek, vraag je je misschien af wat er gebeurd is met countrymuziek. Maar de relatieve afwezigheid hiervan is slechts het gevolg van de meedogenloze keuzes die ik moest maken bij het samenstellen van deze lijst. Want het waren twaalf uitstekende maanden voor de countrymuziek. We zagen dit natuurlijk al met Molly Tuttle en Night Moves, maar Jason Isbells spaarzame akoestische plaat Foxes in the Snow is veruit het beste country-album dat ik het afgelopen jaar gehoord heb. Dit heeft te maken met een simpel ervaringsfeit: een scheiding is eigenlijk altijd moeizaam, maar scheiden wanneer je in een band zit met je partner brengt een hele lading extra complicaties met zich mee.³² Jason Isbell spaart zichzelf niet op dit album terwijl hij zijn gedachten en gevoelens over de loop van zijn leven tot dan toe onder handen neemt met een intimiteit en eerlijkheid die indruk zal maken op elke oprechte luisteraar.³³ En al luisterend ontkom je zelf eigenlijk ook niet aan enige zelfreflectie.

6. Superchunk – Songs in the Key of Yikes

Dat de wereld geplaagd wordt door een fiks aantal crises en het humeur van de mensen die zichzelf dwingen om het nieuws te volgen allengs duisterder wordt, hoeft niet te betekenen dat onze muziek over die crises niet triomfantelijk kan zijn – zelfs als de bijbehorende teksten blijk geven van eenzelfde duisternis.³⁴ Songs in the Key of Yikes heeft wat dat betreft wel iets van een uitdrijving. De band Superchunk bezingt in tien aanstekelijk melodische punk-rocknummers de absurditeiten die zij om zich heen zien in hun persoonlijke levens en op het wereldtoneel. En het is eigenlijk onmogelijk om niet mee te blèren en in het rond te dansen.³⁵ Want zolang de muziek klinkt kunnen we ons misschien heel even minder alleen voelen wat betreft de uitdagingen in ons eigen bestaan.

5. Sunflower Bean – Mortal Primetime

Op deze plaat laat Sunflower Bean ons zien dat een aantal van de voorgaande decennia misschien wel een comeback hebben gemaakt in de huidige muziek, maar dat wat artiesten met dergelijke invloeden doen meestal toch leidt tot iets dat origineel en uniek is.³⁶ Mortal Primetime is een zeer persoonlijk album over zeer persoonlijke, levensveranderende ervaringen.³⁷ Maar vroeger of later zullen wij ook geconfronteerd worden met soortgelijke aardschokken onder de funderingen van ons eigen leven – tenzij we absurd veel geluk hebben. En met de veelzijdige muzikaliteit van dit album, dat schippert tussen opzwepende punk-rock en akoestische melancholie, is er eigenlijk wel een nummer voor iedereen te vinden, waarmee zij zich ook geconfronteerd zien en welke emoties zij op dat moment ook doormaken. Dit zijn simpelweg liedjes voor elke mogelijke gelegenheid.

4. Jetstream Pony – Bowerbirds and Blue Things

In dit streamingtijdperk wordt het album regelmatig tot een overbodige kunstvorm verklaart.³⁸ Maar de band Jetstream Pony is hier oftewel niet van op de hoogte gebracht of ze negeren het blijmoedig. Want zij brengen ons één van de meest doorwrochte en coherente luisterervaringen van 2025 met hun tweede worp Bowerbirds and Blue Things. De band speelt hier met genres op een manier die nog steeds laagdrempelig toegankelijk is voor de meeste luisteraars en zelfs de zwaardere nummers nestelen zich moeiteloos in je hoofd.³⁹ Dit is zo’n album waarop eigenlijk elk liedje een meesterwerkje is, maar waarbij de samenhang nog verder boven de individuele genialiteit uitstijgt. De teksten zijn daarnaast gelaagd, fascinerend en humoristisch. Het is dan ook geen wonder dat je jezelf er waarschijnlijk op zult betrappen dat je onmiddellijk meeneuriet met liedjes die je voor de eerste keer hoort! Dus misschien valt er wat te zeggen voor de geruchten dat de necrologieën voor het album ietwat voorbarig waren.⁴⁰

3. Suzie True – How I Learned To Love What’s Gone

Naarmate ik ouder word, mis ik jong zijn steeds meer. Maar gelukkig is Suzie True hier om ons eraan te herinneren dat jong zijn ook ingewikkeld, verwarrend en oneerlijk kan zijn. Want hoe jonger je bent, hoe meer de omstandigheden van je leven buiten je eigen invloed liggen. Zowel de persoonlijke als systemische obstakels die jong zijn in de jaren ‘20 van de eenentwintigste eeuw met zich meebrengt worden hier bezongen met bijtende spot. Om het uitstekende openingsnummer aan te halen: “You’re just like my student loans, if I ignore you then you don’t exist/You’re like my sixty-hour work week, dissociate to get it over with.”⁴¹ En ook op de rest van de plaat wordt er gesneerd naar alles wat dit verdient. Van onmogelijke schoonheidsidealen tot de strijd zonder genade of waardigheid die het moderne datinglandschap is. Maar daardoorheen schemeren oprechte romantiek, grenzeloos optimisme en puur plezier. En deze observaties worden gebracht met een melodische punk-rock die zich kan meten met het beste dat dit genre te bieden heeft.

2. The Beths – Straight Line Was a Lie

Nu we zover gekomen zijn, kan ik best een geheimpje verklappen: eerlijk gezegd had elk album op de vierde tot en met de eerste plek bovenaan kunnen eindigen. Het was slechts de druk van een zelfopgelegde deadline – want er is maar een beperkte periode waarin men in het nieuwe jaar over het vorige kan mijmeren – die mij dwong om een uiteindelijke volgorde te bepalen. Maar laat je hierdoor geen rad voor ogen draaien, The Beths hebben een album afgeleverd dat zowel toegankelijk is voor eender welke muziekliefhebber alsmede de aandachtige luisteraar beloond met diens gelaagdheid. Frontpersoon Elizabeth Stokes heeft tien krachttoeren van liedjes geschreven die zeer persoonlijk zijn – ze gaan bijvoorbeeld over haar worstelingen met schrijversblok, haar relatie met haar moeder en ecologische rampen in haar thuisland Nieuw-Zeeland/Aotearoa – maar tegelijkertijd elk mensenkind zullen aanspreken.⁴² We moeten immers allemaal doorworstelen als onze meest gekoesterde plannen ons weer eens in de steek laten. En we hebben allemaal ervaren dat onze vooruitgang soms illusoir is en we weer eindigen waar we begonnen waren. Zelden was er een betere plaat over die melancholieke maar onvermijdelijke levenscyclus dan Straight Line Was a Lie.

1. Allo Darlin’ – Bright Nights

Vergeet vooral wat ik net gezegd hebt, er is geen enkele twijfel. Bright Nights van Allo Darlin’ ís onomstotelijk het beste album van 2025. Althans dat is de onontkoombare gedachte die zich elke keer dat ik dit album luister aan mij opdringt. Meer nog dan enige andere plaat die we vandaag besproken hebben, spreken deze tien nummers voor zichzelf. Ze hebben geen inleiding, belangenbehartiging of uitleg nodig. Dit is een album dat zich als een warme deken om je heen wikkelt en je borgt tegen alles waar je bescherming voor nodig hebt.⁴³ Alleen als je wat dieper graaft, merk je pas dat het liedje ‘Slow-Motion’ over een auto-ongeluk gaat en dat ‘Tricky Questions’ raakt aan depressief zijn.⁴⁴ Maar ook het onderliggende sentiment in dergelijke liedjes is nog steeds verrassend geruststellend. Want als puntje bij paaltje komt – wanneer we de kleinzielige verplichtingen en de overige ruis van onze dagelijkse routine even links laten liggen – realiseren we ons voornamelijk hoe intens en diep onze gevoelens voor onze geliefden zijn. En dat zelfs op de donkerste momenten we in ieder geval kunnen rekenen op onze naasten. Die fundamentele liefde is alomtegenwoordig op dit album, waarbij ik in ieder geval het tederste liedje dat 2025 te bieden had wil noemen, ‘My Love Will Bring You Home’. Dus we zorgen, we helpen en we steunen, in goede en in kwade tijden – want uiteindelijk is dat het enige wat wat overblijft als de rest is weggevallen.

Schakel JavaScript in je browser in om dit formulier in te vullen.

Meld je aan en mis nooit meer een blog!

Aanmelden

Voetnoten

1. Allmusic Editors, “New Releases: Editor’s Choice”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
2. Joel Hawkes, “Twin Peaks: The Return and the Gothic of Nostalgic Television”, in: Susan Flynn & Antonia Mackay (red.), Screening American Nostalgia: Essays on Pop Culture Constructions of Past Times (Jefferson: Macfarland. 2021), p. 121-123.
3. Elias Visontay, “Retro Audio Boom: Why Cassettes and CDs Have Risen from the Dead”, The Sydney Morning Herald 29 november 2025, News, p. 41.
4. Peter van der Ploeg, “Olivia Rodrigo is de Nieuwe Grote Headliner die Pinkpop zo Hard Nodig Had”, NRC Handelsblad 23 juni 2025, Cultuur, p. 4-5.
5. Chris Deville, “Golomb Announce New Album The Beat Goes On”, Stereogum 13 May 2025 (geraadpleegd op 2 januari 2026)..
6. Craig McLean, “She could have been the next Taylor Swift. Then Tragedy Struck”, The Daily Telegraph April 10^th 2025, Features, p. 8-9.
7. Heather Phares, “Anxious Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
8. Mark Moorman, “Gevangenen in Eigen Spel”, deVolkskrant 27 november 2025, V, p. 7.
9. Stefan Raatgever, “Heerlijk Overdadige Staaltjes Barokrock”, Het Parool 24 oktober 2025, Kunst en Media, p. 19.
10. James C. Monger, “From the Pyre Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
11. Robert van Gijssel, “Lilly Hiatt: Forever”, deVolkskrant 7 februari 2025, V, p. 5.
12. Mark Deming, “Forever Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
13. Floris Hendrix, “Plaat ademt zeventig jaar rockgeschiedenis”, Het Parool 2 May 2025, Kunst en Media, p. 17.
14. Mark Deming, “The Scholars Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
15. Thom Jurek, “The Great Western Road Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
16. Matt Collar, “Wishbone Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
17. Fred Thomas, “How Long Can It Last Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
18. Dave Esson, “Feelgood Once Again”, Scottish Express 25 juli 2025, Features, p. 35.
19. Mark Deming, “So Long Little Miss Sunshine Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
20. Simon Cosyns, “Molly Tuttle: ‘My Life Goal? To Be Open About Alopecia’”, The Sun 15 augustus 2025, Features, p. 2.
21. Dave Esson, “Isbell Opens Up Heart and Soul”, Scottish Express 7 maart 2025, Features, p. 35.
22. Marcy Donelson, “Enter Now Brightness Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
23. Dave Esson, “Olly goes retro on 80s synth slammer”, Scottish Express 7 februari 2025, Features, p. 35.
24. Tim Sendra, “Phonetics On and On Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 j^anuari 2026).
25. Marcy Donelson, “Again Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
26. Robert van Gijssel & Laurens Verhagen, “Kunstmatige Knallers”, deVolkskrant November 26^th 2025, V, p. 4-6.
27. Marcy Donelson, “The Cords Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 j^anuari 2026).
28. Harrty Levin, “How The Midnight Build Their Own MCU with Vintage Synths and Modern Plugins”, MusicTech November 25^th 2025 (geraadpleegd op 2 j^anuari 2026).
29. Dave Esson, “Not Always a Sunny Life for Strong US Punk Star Ward”, Scottish Express 21 februari 2025, Features, p. 35.
30. Mark Deming, “Exploding Trees & Airplane Screams Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
31. Marcy Donelson, “Looking Back At The World Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
32. Dave Esson, “Isbell Opens Up Heart and Soul”, Scottish Express 7 maart 2025, Features, p. 35.
33. Mark Deming, “Foxes in the Snow Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
34. Music Editors, “Entsetzen in Euphorischen Songs”, Aachener Zeitung 22 August 2025, Hörbar, p. 10.
35. Tim Sendra, “Songs in the Key of Yikes Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
36. Music Editors, “Sunflower Bean: Mortal Primetime”, Knack Magazine 24 april 2025, p. 39.
37. Matt Collar, “Mortal Primetime Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
38. Robert van Gijssel, “De Smaak van Namaak”, deVolkskrant 15 januari 2025, V, p. 4-7.
39. Marcy Donelson, “Bowerbirds and Blue Things Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
40. Colin Vickery, “Vinyl Is Swiftly Becoming Cool All Over Again”, Hobart Mercury 12 november 2025, Talking Points, p. 17.
41. “Je bent net als mijn studielening, als ik je negeer besta je niet/Je bent net als mijn 60-urige werkweek, ik dissocieer om er niet teveel van mee te krijgen.” Zie: Grace Robins-Somerville, “Suzie True: How I Learned to Love What’s Gone”, Pitchfork October 27^th 2025 (geraadpleegd op 2 januari 2026)..
42. Marcy Donelson, “Straight Line Was a Lie Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).
43. Dan DeLuca, “Songs of the summer: From Sabrina Carpenter to the Stones – and Plenty of Philly, too”, The Philadelphia Inquirer 6 juli 2025, Life, p. D10.
44. Marcy Donelson, “Bright Nights Review”, Allmusic (geraadpleegd op 2 januari 2026).