Weet je wat eigen onontbeerlijk is bij alle soorten onderzoek? Naast de verwachte buitenissige hoeveelheden cafeïne, een zekere minachting voor het feit dat je leven eindig is en het genadiglijke bestaan van afhaalmaaltijden wanneer je moet overwerken, natuurlijk.1 Tabellen! En dit zette mij aan het denken: wanneer ging men eigenlijk werken met tabellen in het oude Mesopotamië? Met andere woorden: waren er in het spijkerschrift reeds alternatieven voor computerprogramma’s als Excel en Calc, die vandaag de dag zo alomtegenwoordig zijn? Zoals met veel van de vragen die we hier op Bildingblocks proberen te beantwoorden – en één van de reden dat deze blogs vaak met tussenpozen verschijnen – bleek deze kwestie veel ingewikkelder te liggen dan je aanvankelijk zou verwachten. Maar men kan wel zeggen, al was het alleen maar voor mijn mentale gezondheid, dat dergelijke complicaties een onderwerp nog interessanter maken om uit te leggen dan het al was.
Categorie archieven: Archeologie
Drakenmythen en dinosaurusbotten
Draken en dinosauriërs. Niet alleen bombarderen veel kinderen één van beide voor kortere of langere tijd tot hun voornaamste interesse, maar ook veel volwassen worden nog steeds geboeid door alles wat te maken heeft met deze respectievelijk denkbeeldige en prehistorische wezens.1 Het is daarom niet meer vanzelfsprekend dat allebei deze belangstellingen regelmatig gecombineerd worden. En dit heeft onder andere geleid tot de vraag die we in het blog van deze week proberen te beantwoorden: vormden gevonden dinosaurusbotten de aanleiding voor mythen over draken?
Prehistorische vertellingen
Vertelden mensen elkaar verhalen voordat het schrift werd uitgevonden? Natuurlijk deden ze dat! Het bewijs voor het bestaan van zulke prehistorische vertellingen is echter, zoals je je kunt voorstellen, louter indirect.1 Als we willen weten wat voor verhalen er toentertijd verteld werden, staan we dan ook voor een moeilijke opgave. Maar zulk een onderneming is de benodigde inspanningen meer dan waard. Want zoals we al zagen bij onze kennismaken met de ecologische geesteswetenschappen, kunnen verhalen ons een hoop informatie verschaffen over het menselijk bestaan in eender welk tijdperk.
De verloren kinderen van de archeologie
Net als bij jonge ouders die het vinden van een oppas voor zaterdagavond bleven uitstellen, verwijlden kinderen in het archeologische onderzoek naar de ijstijd tot voorkort vooral op de achtergrond.1 Zowel de ouders als de archeologen zullen hier hun drijfveren voor hebben, begrijpelijke alsmede minder begrijpelijke. Om voor hand liggende redenen – en met excuses voor eventueel meelezende jonge ouders – zullen we het vandaag vooral hebben over de archeologen. Waarom vond deze tak van wetenschap kinderen tot relatief recent veelal van ondergeschikt belang? En kan onze kennis van het verre verleden vergroot worden door meer aandacht te besteden aan de jongere mensen in de ijstijd? Al deze vragen – en meer! – zullen hieronder worden beantwoord. Deze antwoorden zijn voor het grootste deel gebaseerd op een geweldig boek over dit onderwerp, Growing up in the Ice Age: Fossil and Archaeological Evidence of the Lived Lives of Plio-Pleistocene Children van paleontologisch archeoloog April Nowell. En ik kan dit boek aan iedereen aanraden wier interesse na dit blog is gewekt.2